Eilandbewoners hebben een originele kijk op de schikking van de continenten. Toen op 11 september 2001 twee vliegtuigen de Twintowers omver kegelden, vroeg onze Canarische buurvrouw of mijn familie een veilig onderkomen had gevonden. New York City en de Turnhoutsebaan in Borgerhout lagen volgens haar op een steenworp van mekaar. Het is dus niet ongewoon dat menig visser in bar-rotisserie el pollo asado zich vandaag afvraagt wanneer Europa eindelijk het olielek in de Golf van Mexico zal dichten.

De Euro

Europa heeft andere katten te geselen, zien wij op tv. De aanhoudende bezorgdheid over de financiële problemen in de eurozone en de uitlatingen van Angela Merkel over het voorgestelde noodplan doen geen goed aan de euro. De gouverneur van de ECB zegt dat de financiële markten de moeilijkste periode sinds Wereldoorlog II doormaken, ‘misschien zelfs sinds Wereldoorlog I’. Daar kunnen de Canarische vissers zich niet veel bij voorstellen. Bij de ellende in de Golf van Mexico wel.

Dat het slecht gaat in Europa is volgens el pollo asado de schuld van een Belg. We hadden niet anders verwacht.
‘Met die Van Rompuy staat er geen kapitein aan het roer van Europa,’ vindt men hier. ‘De Europese commissie had zeker gehoopt dat het altijd mooi weer zou blijven. Men had beter moeten weten. Als de wind aantrekt, moet iemand het van de salonzeilers overnemen en moet alles aan boord van het schip stormvast worden gemaakt. Dat is niet gebeurd en nu zitten we met een boot die water maakt en stuurloos over de oceaan zwalpt.’
Voor een Canario, visser van kindsbeen af, is dit geen beeldspraak. Dat scheelt.

Een kapitein die doet alsof

Onze Canarische vrienden zijn het er na enig overleg over eens dat Herman Van Rompuy een kapitein is die ‘doet alsof’ en dat verbaast niemand.
‘In België doen politici alsof ze problemen aanpakken, ministers doen alsof ze een beleid voeren, regeringsonderhandelaars doen alsof ze werken aan de splitsing van BHV…’
‘En de Belgen doen alsof België een land is,’ roept iemand waarna iedereen alsnog in lachen uitbarst.
‘En de Europese lidstaten doen alsof ze eensgezind de crisis bestrijden,’ zegt Rob.
‘En wij doen alsof we dat geloven,’ zegt Julio.

Wat de oplossing dan wel is?
‘Wie overvallen wordt door slecht weer, heeft geen andere keuze dan de storm uit te rijden,’ antwoorden onze vrienden. ‘De kapitein beslist wat er moet gebeuren, de bemanning voert uit wat hen wordt opgedragen en niemand levert commentaar. Pas als je weer veilig in de haven ligt, is er tijd voor koffie en kritiek.’
‘Wat je zeker niet aan boord moet dulden, zijn lui die onrust zaaien,’ vindt José, onze buur. ‘Idioten zoals Angela Merkel die roepen dat de boot zinkt terwijl je er alles aan doet om hem drijvend te houden, moet je overboord zetten.’

Canario’s blijven macho’s

‘En wie gaat dat doen?’
‘Christine Lagarde!’ Canario’s blijven macho’s, zal u ongetwijfeld denken. Maar daar heeft de keuze voor de elegante Franse minister van Financiën niets mee te maken.
Telkens Merkel toetert dat het slecht gaat met de euro, komt Lagarde zelfzeker glimlachend vertellen dat het met onze munt juist heel erg goed gaat.
Zo iemand leidt de boot door de zwaarste orkaan, is het oordeel van onze vrienden vissers.
‘Lagarde aan het roer en die Duitse muts kielhalen.’
Wij stellen voor dat de Europese Commissie dringend een vergadering belegt in el pollo asado (er is airco). Aansluitend willen de lokale vissers met alle Europese lanterfanters graag een dagje het water op.
Werkelijkheidsonderricht, daar is blijkbaar behoefte aan.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod

Een Canario laat geen kans voorbijgaan om voetbal te zien. Desnoods op tv.
In bar-rotisserie ‘el pollo asado’ was het op 29 april dan ook drukker dan gewoonlijk. Rik Coppens werd tachtig en daar zou het zeven uur journaal op één zeker aandacht aan besteden, verwachtten wij.

Mijn moeder, die hier een weekje kwam uitblazen, had zitten opscheppen over de beste voetballer die België ooit gekend heeft. Rik Coppens, de eerste Gouden Schoen, speelde 389 competitiewedstrijden waarbij hij 261 maal scoorde, kwam 47 keer voor ons land uit en maakte daarbij 21 doelpunten én hij was de maker van een wereldgoal die mannen als Johan Cruyff inspireerde. Meer wou mijn moeder daar niet over kwijt. We zouden op 29 april wel zien wat zij bedoelde.

Met dank aan de VRT

Ik ga het niet onnodig rekken: niets over Rik Coppens in het zeven uur journaal die dag en het daaropvolgende hoongelach was tot op Tenerife te horen. Mijn moeder, Coppens en de Belgen gingen af als een gieter, met dank aan de VRT.
Alsof de grote Johan Cruyff ooit iets zou hebben opgestoken van een domme Belg, riep een van de aanwezigen, niet eens een Hollander.
‘De Coppens is verdorie de uitvinder van de two-man penalty!’ reageerde mijn moeder gepikeerd. ‘Tijdens de voorronde van de World Cup in 1957 speelde België tegen IJsland. Toen Coppens een strafschop moest nemen, kreeg hij één van z’n geniale ingevingen. Hij tikte de bal naar André Piters die hem terugtikte waarna de Rik het leer langs keeper Björgvin Hermannsson in de netten knalde. De Belgen wonnen de partij met 8-3!’
Als die vent zo goed was, waarom speelde hij dan niet in het buitenland, vroeg een betweter.
Barcelona wou Coppens kopen, lachte mijn moeder triomfantelijk. En Inter en Napoli ook. Maar Beerschot wou hem niet laten gaan.

Met open mond

Gelukkig had een breinworm z’n iBook bij en kon op internet gecheckt worden of al die verhalen klopten. Het duurde niet lang of alle aanwezigen staarden met open mond naar het kleine scherm. Coppens was een fenomeen en de onwaarschijnlijke anekdotes blijken (bijna) allemaal waar.
‘Hoe komt het toch dat jullie nooit uitpakken met jullie vedetten,’ vroeg onze visboer. ‘Moet je beloven om niet op te vallen als je Belg wil zijn?’

Het antwoord liet niet op zich wachten. Tijdens het zappen belandde ‘el pollo asado’ middenin een aflevering van Mijn Restaurant op VTM. Een culinair recensent keek in z’n bord, haalde z’n neus op en verzuchtte: ‘De kok moet minder creatief willen zijn, dan wordt het misschien iets.’
‘Ferran Adrià zal het graag horen.’ spotte mijn moeder.

Te ambitieus

Thuis wachtte een mail van een bevriend striptekenaar, een twintiger die werkt aan een drieluik. Delen één en twee werden door vakbladen tot de beste strips van 2009 gerekend. De hele oplage was in minder dan geen tijd uitverkocht. Mijn jonge vriend ontving een brief van een Vlaamse Openbare Instelling die als opdracht heeft de Vlaamse literatuur op de wereldkaart te zetten, onder meer door subsidies aan auteurs te verlenen. In de brief die mijn vriend die avond doormailde laat deze Openbare Instelling hem weten dat zijn project te ambitieus is. Wanneer hij subsidie wil, raadt men mijn jonge collega aan minder hoog te mikken.
Kan het Vlaamser.

Ons landje barst van het talent en toch zijn de Belgen erin geslaagd om van zichzelf de risee van Europa te maken. Bijna dagelijks worden expats daar met de neus op gedrukt. Vaak gebeurt dat goedlachs, net zo vaak is de ondertoon venijnig. De tijd dat wij met Kuifje, Pfaff, Brugge, frietjes of Brel geassocieerd werden, ligt ver achter ons. Door aanstormend talent aan te raden minder creatief te zijn of de lat laag te leggen, gaan we niet snel potten breken.

Een nationaal monument

Rik Coppens brak alle potten die er in zijn tijd te breken waren. In andere landen zou die daarom bij leven al een nationaal monument zijn. In België is men waarschijnlijk nog altijd op zoek naar een manier om de man belachelijk te maken of in diskrediet te brengen. Misschien was hij wel verkeerd in de oorlog. Ik zou dat eens nakijken als ik journalist was. Met zo’n reportage kan je tegenwoordig de Pulitzer Prize winnen.
Op het kleine eiland waar wij wonen, zullen wij ondertussen Rik Coppens eren als één van de strafste voetballers ooit. Als Frank Raes z’n boek ‘Ik Rik’ in het Canarisch wil laten vertalen, garanderen wij een monsterverkoop in ‘el pollo asado’.
Een zegetocht moet ergens beginnen.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod

Zelden heeft een Canario het over nieuwsfeiten waarvan de rest van de wereld op datzelfde ogenblik ook in de ban is. Het klinkt ongeloofwaardig maar terwijl op 11 september 2001 de Twintowers naar beneden donderden, keek men op het kleine Canarische eilandje waar wij wonen naar het verslag van een voetbalwedstrijd op tv. Dat men in onze favoriete bar-rotisserie, el pollo asado, raast en tiert over de IJslandse aswolk en de gevolgen daarvan mag een wonder heten.

Te veel wind

Ook op enkele luchthavens van de Canarische archipel bleven vliegtuigen de voorbije week aan de grond. Dat had niets met de Eyjafjallajökull te maken. Er was weer eens te veel wind om veilig op te stijgen en te landen. Tegelijk lagen de ferry’s een dag verwaaid in de haven. Het feit dat men hier noch met de boot, noch met het vliegtuig (weg)geraakt, doet zich minstens een paar keer per maand voor. Boven de incheckbalie kleeft dan een papiertje met ‘gesloten wegens storm’. Reizigers halen de schouders op, keren terug naar huis, gaan op zoek naar een goedkoop pension of nestelen zich onder een palmboom om te telefoneren.

Gelaten en zonder morren

Slechts enkele gegadigden beschikken over een telefoon- of internetaansluiting en de plekken vanwaar je kan bellen met je mobile zijn schaars. Toch moeten ook Canario’s op zulke momenten aansluitende vluchten annuleren, wachtenden waarschuwen en allerhande problemen oplossen. Dat gebeurt gelaten en zonder morren. De eilandbewoners hebben vaker te maken met grappen en grillen van moeder natuur en veel wordt met de mantel der liefde toegedekt. Trouwens, aan een overtrekkende depressie schadeloosstelling vragen, heeft weinig zin en als je ervan uitgaat dat iemand je te hulp moet snellen wanneer je ergens vast komt te zitten, moet je de lift nemen in de plaats van een vliegtuig, vindt men hier.

Honger, dorst en armoe

Het ligt dus voor de hand dat geen hond in el pollo asado iets snapt van de commentaren bij de beelden van gestrande reizigers op tv. Blijkbaar is heel Europa op zoek naar een verantwoordelijke, liefst een schuldige en vooral iemand die financieel opdraait voor alle leed.
Zeker het klaaglijke ‘Wij worden aan ons lot overgelaten,’ ligt gevoelig bij onze Canarische vrienden. Bij ‘in de steek gelaten worden’, kan men zich één en ander voorstellen.

Een kleine veertig jaar geleden lagen buitenlanders hier al prinsheerlijk te bakken op het strand terwijl bijna tachtig procent van de lokale bevolking richting Amerika, Venezuela of Cuba vluchtte omdat op de eilanden honger, dorst en grote armoe heersten en omdat niemand de middelen bood om daaraan iets te verhelpen.
Zo zijn er nog wel enkele plekken op deze aardkloot, hoor ik u denken. Dat zal men in el pollo asado zeker beamen, de kano’s bootvluchtelingen die hier aanspoelen zijn niet te tellen, en daarom windt men zich dus vreselijk op.

Een goede beurt?

Gelukkig maakten de Belgen deze keer wel een goede beurt. Op tv zagen wij overal ter wereld vooral zingende en lachende onfortuinlijke landgenoten en onze aangeboren drang om te relativeren was voor één keer op z’n plaats. Zelfs onze politici toonden zich van hun waardigste kant. Wie wist dat een delegatie van de Kamer van Volksvertegenwoordigers tijdens de Paasvakantie een bezoek bracht aan Vietnam en Zuid-Korea? Aan het hoofd van het clubje stond Patrick De Wael en onder andere Gerolf Annemans en Jean-Marie Dedecker hadden zich voor de leerrijke tocht ingeschreven. Er mag niet veel misgaan of die maken stampij, zou je denken. Maar dan kent men die mannen niet. In geval van nood gaat alles.

De terugweg verliep warempel niet vlot. Na een nacht in het rumoerige Bangkok vloog het klasje door naar Singapore en toen volgde nog een slopende vlucht tot Athene. Daar moest eindeloos geklaverjast worden tot de aswolk oploste. Hebt u iemand horen klagen? Wij niet. In stilte wachtte de delegatie op redding. Zodoende hadden onze volksvertegenwoordigers veel tijd om te bedenken wat het nut van deze reis was. En ze leerden mekaar weer wat beter kennen wat schijnbaar niet tot veel gekrakeel heeft geleid. Een vulkaanuitbarsting brengt meer naar boven dan enkel wat asse en stoom.

Misschien is een luchthaven bijgevolg de uitgelezen plek om zich over BHV te buigen? Als men vast komt te zitten, kan men de schuld aan Etienne Schouppe of aan Eurocontrol geven. En als het echt fout gaat, blijft er de Europese Verordening nummertje 261 die bij overmacht tot hulp en bijstand verplicht.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod

Herinnert u zich de hoofdpunten van het journaal op paasmaandag nog?
Een herdenkingsplechtigheid in Mortsel, konkelfoezende burgemeesters in de Vlaamse rand, een uit de hand gelopen conflict over een visvijver in Congo en een mirakel in China.
Onbegrip en ontsteltenis vechten sindsdien om de overhand in bar-rotisserie el pollo asado (het gebraden kieken). Dat mirakel, de redding van 114 mijnwerkers in Wangjlaling, was inderdaad geen bagatel maar alle andere items verbleekten volgens onze Canarische vrienden naast wat eerder die dag in Hakendover was voorgevallen.

De Tiense berg

Laat mij eerst uitleggen waarom het landelijke Hakendover deze week het nieuws haalde. Sinds 690 herdenkt men er de stichtingslegende van de Kerk van de Goddelijke Zaligmaker. Naar verluid stond onze Lieve Heer er zelf op de werf dus zo’n herdenking verdient enige sérieux. In stoet begeeft men zich op paasmaandag over de akkers naar het topje van de Tiense Berg, naar men zegt de poort van de vruchtbare Haspengouw, waar ruiters hun ros in drie toeren rond het altaar jagen, waarna de paarden gezegend worden. Een gewijde knol blijft gezond, presteert beter en telkens z’n hoeven ergens neerploffen, schieten de gewassen er uit de grond.

La Bajada

Eeuwenoude tradities en zeker die met religie te maken hebben, zijn spekje voor het bekje van de Canario. Op het kleine eiland waar wij leven, wordt om de vier jaar la bajada de la Virgen gehouden. Tijdens dat feest draagt men de heilige Maagd in stoet van hoog in de bergen, langs smalle geitenpaadjes, tot beneden bij de zee. Een afmattende tocht die een kleine twintig uur duurt en die terecht levensgevaarlijk wordt genoemd. Onbegaanbare kronkelwegeltjes, ravijnen en afgronden, de brandende zon, een loodzwaar beeld en de hele weg moet dansend en fluitend worden afgelegd. Wie bedenkt zoiets? Toch wordt voorafgaand aan deze hoogdag heftig gekissebist en ook tijdens en na het religieuze feest rollen hysterische dorpelingen krijsend en mekaar heftig slaand en schoppend over de Spaanse klinkers. Waarom men dat doet? Omdat iedereen een gelijk deel van het sleuren en het afzien wil.

Twee toeren!

Volgens een trotse Bart Adriaensens versmelten ook in Hakendover devotie, folklore en legende tot een onlosmakelijk kluwen.
Daar dacht men in el pollo asado toch enigszins anders over.
De Canario’s hadden in het Vlaams Brabantse bedevaartsoord niet veel van waarde gezien. Slechts drie ritjes rond een altaar moesten de 300 ruiters rijden maar de pantoffelhelden hadden er na twee rondes de brui aan gegeven. De grond was te zwaar, de paarden zakten tot hun knoesels in de kluiten aarde, mens en dier waren rapper dan verhoopt afgepeigerd en leeg.
‘Hakendover wacht een vruchtbaar jaar,’ toeterde de nieuwslezer.
‘Geen sprake van!’ brulde el pollo asado in koor. ‘Het waren twee toeren! God kan ook tellen!’
Wij moesten niet geloven dat een processie een zottigheid is.

Fundamentalisme

Iemand vond dat omstanders de zweep over die beesten hadden moeten leggen. Een ander vloekte dat men die paardrijders met stokslagen rond de kerk had moeten knuppelen.
Met een bloederig gestriemde rug, wijd opengesperde mond, een kin vol schuimslierten en door tranen en slijk dichtgekoekte ogen, zo hadden de deelnemers over de eindmeet moeten kruipen. Enkel dan verdienden ze daar een rijke oogst.

‘Verbaast het dat het fundamentalisme oprukt?’ vroeg Mounir. Misschien kent u hem nog, de Marokkaan wiens zoontje gek is op Little Drummer Boy van the Four Seasons?
Wat de paardenprocessie met fundamentalisme te maken heeft, wilden wij weten.
‘Als de wet voorschrijft dat een moslim drie rondes moet rijden dan rijdt hij er zes om zeker te zijn dat het er genoeg zijn en omdat hij de beste moslim van de buurt wil zijn,’ zei Mounir.
Dan gaat hij nadien waarschijnlijk geen braadworst met ketchup eten of een Leffe drinken.
‘Nee,’ zei Mounir. ‘Hij gaat naar huis om te genieten van de pijn die hij voelt.
Jullie weten niet meer wat afzien is. Dát is het verschil.’

Al Jazeera

Dat hebben wij niet misverstaan. Als we het oprukkende fundamentalisme willen stoppen, zullen ze op de Tiense Berg rond dat altaar moeten draven tot ze het wit van hun ogen zwart voor hun kont zien draaien. En de 25.000 belangstellenden moeten stokken en zwepen meenemen om paarden en ruiters aan te moedigen.
Die van de Taliban zullen niet weten wat er gebeurt als ze volgend jaar de beelden uit Hakendover op Al Jazeera zien.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod

Wij wonen op een van de Canarische eilanden en omdat het daar meestal mooi weer is, zit in enkele van de ramen van ons huisje steevast een hor. Wie naar binnen wil, ondervindt geen weerstand.
Bij Gloria’s ouders zit er geen glas in de vensters. Enkel wanneer regen dreigt, sluit haar moeder de luiken voor ze weggaat.

Het huis van José kan niet worden afgesloten want op geen enkele deur past een sleutel. Dat vindt onze buurman best. Als iemand iets van hem nodig heeft, kan die daar makkelijk bij en hoeft die er niet eerst om te vragen.

Om in z’n appartement te geraken, trekt Ignacio aan een touw dat uit een gaatje in de muur bungelt. Het touw tilt een grendel op die belet dat honden in en uit lopen.
Candy sluit haar voordeur met een twijgje dat ze doorheen twee kleine oogschroeven steekt. De postbode legt de post op de keukentafel want er is geen brievenbus.

Nimmer op slot

Waar wij leven, gaan auto’s nimmer op slot. De op het dashboard achtergelaten mobiles, fotocamera’s, horloges, zonnebrillen of andere speeltjes blijven onaangeroerd.
De stock van de lokale ijzerwinkel wordt voor de deur van de zaak uitgestald. Alles ligt daar, niet achter een hek of een omheining maar gewoon op de stoep, dag en nacht voor het oprapen.
De poort van het depootje van de kleine supermarkt staat winter en zomer wijd open. Je kan er stiekem een bestelwagen volladen met bier, aardappelen of sigaretten maar dat is nog nooit gebeurd.
Zonnekloppers laten hun spullen op het strand achter en gaan een kilometer verder uitgebreid eten in een restaurantje.

Op elke lap grond staat een betonmolen klaar om mee te pakken. Langs de kant van de weg wachten bouwmaterialen tot iemand zin heeft om aan de slag te gaan. Overal slingeren gereedschap en apparaten onbewaakt onder een vijgenboom of een cactus. Er wordt geen vinger naar uitgestoken.

Wie met een Jaguar rijdt

De verbijstering in bar-rotisserie ‘el pollo asado’ (het gebraden kieken) was dan ook groot toen deze week op tv bericht werd over rechter Geneviève Denisty van de burgerlijke rechtbank van Charleroi die oordeelde dat wie met een Jaguar rijdt, vraagt om bestolen te worden. Het vonnis bleek iets genuanceerder dan de laagdrempelige mediakretologie liet uitschijnen maar onze Canarische vrienden waren danig in de war. Of wij dat vonnis even konden duiden.
Geen probleem.

Koop een donkere BMW

Eens per jaar rijden Kati en ik over en weer naar België. Zowel op de heen- als op de terugweg zit ons karretje afgeladen vol met wat wij nuttig, plezierig of onmisbaar achten. Wanneer we in Antwerpen arriveren, gaan we altijd eerst bij mijn ouders langs. De laatste keer werd ik tijdens het parkeren meteen door een hulpagent aangesproken. Wat de bedoeling was, wou hij weten. Immers, wanneer we dachten lang weg te blijven, konden we best iemand bij de auto laten. Of beter, een andere keer terugkomen wanneer we de wagen hadden leeggemaakt. De man stelde voor om dat onmiddellijk te doen want we riskeerden een boete als we dingen in de auto lieten slingeren. Hoe dat moest als je net een reis van 5000km gemaakt hebt en kleren en cadeautjes en lekkernijen en frutsels aan boord hebt, vroeg ik.
‘Koop een donkere BMW of een Mercedes,’ stelde de hulpagent voor. ‘Die vallen in deze buurt niet op.’
Misschien vraagt u zich nu af welke ‘deze buurt’ was?

De Seefhoek

Mijn broers en ik zijn geboren en getogen in de Seefhoek, nabij het Stuivenberg ziekenhuis in Antwerpen. Ik kan me niet herinneren dat iemand daar ooit ‘uiterlijk blijk gaf van enige welstand’. Geen mens kon voor zichzelf dure kleren of sieraden kopen, geen gezin had een auto, niemand maakte een verre reis of at op restaurant, geen vrouw ging opgetut naar buiten en dat is nog steeds zo. Toch werd mijn moeder enkele jaren geleden op een gewelddadige manier beroofd toen ze terugkwam van de plaatselijke Unic.

Inderdaad, dat is niet ongewoon dus toen zowat iedereen uit haar vrienden- en familiekring overvallen was en één of meerdere dagen in het hospitaal had gelegen om te bekomen van de klappen, heeft mijn moeder een briefje gestuurd naar het stadsbestuur. Dat het niet veilig was in haar wijk en of iemand daar wat kon aan doen.
Daar kwam prompt een antwoord op: ‘Het gebeurde is inherent aan de risicobuurt waarin u woont.’
Wie het hele kattenbelletje las, begreep uit de tekst dat ‘uiterlijke kenmerken van ouderdom en zwakte’ de aandacht trekken ‘in een economisch arm en benadeeld stadsdeel’. De oudjes zochten het dus zelf. Net zoals Laurent F. met z’n flitsende Jaguar en wij met onze cadeautjes en reistassen op de achterbank. Goed dat het gerecht ons daar regelmatig aan herinnert, ons af en toe op de vingers tikt en indien nodig, straft.

Ongelovig en ongerust

‘Dus omdat ik een Grand Cherokee heb, mag je van me stelen?’ vroeg de waardin van ‘el pollo asado’ ongelovig.
‘En wie z’n deur niet op slot draait voor hij weggaat, riskeert een boete?’ mompelde een bezorgde José.
Zo is het en sinds die uitspraak van de burgerlijke rechtbank van Charleroi heerst ongerustheid waar wij wonen.
‘Hoe groot is de kans dat zoiets wet wordt in heel Europa?’ is een veel gestelde vraag.
Er is op het eiland geen degelijk slot te vinden en de wachttijd voor een donkere BMW wordt geschat op zes maanden.
Vandaar.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums - mod